ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی “ ورود به حساب” کلیک کنید.





اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.





صفحه 1 از 3 123 آخرین
نمایش نتایج: از 1 به 10 از 27
  1. #1
    آسمون
    ناظـم سایـت
    تاریخ عضویت
    2012/11/06
    محل سکونت
    زیر چتر آسمون...
    سن
    27
    نوشته ها
    1,608
    3,143
    2,397

    روش های کلی عملیات حرارتی فولاد ها و چدن ها

    عملیات حرارتی


    عملیات حرارتی (Heat Treatment) فلزات و آلیاژهای فلزی در مفهوم کلی عبارت است از گرم و سرد کردن کنترل شده در حالت جامد و بدون ایجاد تغییر شکل در آنها، جهت رسیدن به خواص مطلوب فیزیکی و مکانیکی.

    گاهی سهوا حین فرایند تولید، که شامل گرم کردن و سرد کردن می باشد نیز ممکن است این عملیات رخ دهد مانند؛ فرایندهای جوشکاری و شکل دهی.

    اهمیت تجاری عملیات حرارتی

    نکته حائز اهمیت این است که تقریبا اکثر فلزات و آلیاژها قابلیت انجام عملیات حرارتی را دارند ولی عکس العمل آنها در برابر این تغییر متفاوت بوده و با توجه به نوع فلز و آلیاژ فرق می کند. به عنوان مثال؛ تقریبا هر فلز و آلیاژی را می توان با عملیات حرارتی نرم کرد ولی آلیاژهایی که با عملیات حرارتی سخت شوند، محدود است.

    یکی از علل مهمی که تولید فولاد بالا بوده و کاربردهای فراوانی در صنعت دارد، واکنش آن نسبت به عملیات حرارتی می باشد. بسیاری از آلیاژهای غیر آهنی نیز مانند آلومینیوم، نیکل، منیزیم و تیتانیوم را می توان با روش های عملیات حرارتی مشابه عملیات فولادها مقاوم کرد که البته درجه مقاوم شدن در این دو مورد کاملا متفاوت است.

    دسته بندی فرآیندهای عملیات حرارتی

    عملیات حرارتی انواع مختلفی داشته و هر کدام اثرات ریز ساختاری متفاوتی دارد. عنوان هایی که از نظر علمی و تکنیکی برای فرایندهای مختلف عملیات حرارتی به کار می رود، مناسب است اما در بعضی موارد به دلیل اینکه یک نوع عملیات حرارتی برای هدف های مختلف انجام می شود، تناسبی بین عملیات حرارتی و روند آن وجود ندارد. مثلا؛ عملیات تنش گیری(Stress relieving) و برگشت (Temper) هر دو با تجهیزات مشابه و پروسه های یکسان از نظر دما و زمان انجام می شود، ولی هدف از انجام آنها متفاوت است.

    کل فرایندهای عملیات حرارتی از نظر نوع ماده به دو دسته آهنی و غیرآهنی تقسیم می شود، که آهنی ها شامل فولاد و چدن و غیر آهنی ها شامل آلیاژهای آلومینیوم، منیزیم، تیتانیوم، مس و موارد دیگر می باشد.
    .
    [Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]











  2. 1
  3. #2
    آسمون
    ناظـم سایـت
    تاریخ عضویت
    2012/11/06
    محل سکونت
    زیر چتر آسمون...
    سن
    27
    نوشته ها
    1,608
    3,143
    2,397
    .
    عملیات حرارتی فولادها و چدن ها

    عملیات حرارتی که در مورد فولادها و چدن ها به کار می رود به چند دسته اصلی تقسیم می شود که در زیر آورده شده است:

    1- همگن کردن - homogenization

    2- آنیل کردن (بازپخت) Annealing-


    عملیات بازپخت خود به چند دسته تقسیم می شود:

    بازپخت کامل - Full Annealing
    نرمالیزاسیون - Normalizing
    تنش گیری - Stress relieving


    محدوده حرارت دهی برخی فرایندها در شکل زیر آورده شده است.

    دیاگرام آهن-کربن همراه با مناطق حرارتی


    3 - آستنیت زایی Austenitizing-

    4 - کوئنچینگ (آب دهی) Quenching -

    5 - تمپر کردن (برگشت) Tempering -

    6 - آستمپرینگ - Austempering

    7 - مارتمپرینگ - Martempering

    8 - کربن دهی (کربوره کردن) Carburizing -

    9 - کربن و نیتروژن دهی (کربو نیتریده کردن) Carbonitriding -

    10 - سیانوراسیون Cyaniding -

    11 - نیتروژن دهی (نیتروره کردن) Nitriding -

    12 - نیتروژن و کربن دهی (نیترو کربوره کردن) Nitrocaburrizing -

    13- کروی کردن - Spherodizing

    14- سخت کردن شعله ای - Flame Hardening


    روش های 8 تا 14 در رده روشهای عملیات حرارتی برای سخت کاری سطحی قرار می گیرد.

    عملیات حرارتی آلیاژهای غیرآهنی


    1- آنیل کردن

    2- همگن کردن

    3- رسوب سختی

    4- کارسختی
    .
    [Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]











  4. 1
  5. #3
    آسمون
    ناظـم سایـت
    تاریخ عضویت
    2012/11/06
    محل سکونت
    زیر چتر آسمون...
    سن
    27
    نوشته ها
    1,608
    3,143
    2,397

    همگن کردن

    همگن کردن

    همگن کردن (Homogenizition) از انواع عملیات حرارتی بوده که جهت بهبود خواص مکانیکی و حذف ساختمان دندریتی، جدایش موضعی و غیریکنواختی ترکیب شیمیایی که ناشی از سرد کردن غیر تعادلی بوده و موجب موجب کاهش خواص مکانیکی مواد می شوند، انجام می شود. از این رو لازم است توسط عملیات حرارتی مناسبی، این موارد بر طرف شود.این عملیات حرارتی، به همگن (یکنواخت) کردن و یا آنیل نفوذی معروف است. چون دمای انتخابی در این روش بالا می باشد، نفوذ نسبتا سریع بوده و غیر یکنواختی ساختار پس از عملیات از بین می رود.

    قطعات مورد نظر را در مدت زمان نسبتا طولانی که به ابعاد و ترکیب شیمیایی قطعه بستگی دارد حرارت داده و سپس تا دمای محیط سرد می کنند. محدوده دمایی فرایند همگن کردن فولادها در شکل زیر نشان داده شده است.


    کاربرد عملیات حرارتی همگن کردن


    اعوجاج، جدایش و عدم یکنواختی در ترکیب شیمیایی که ناشی از فرایندهای ریخته گری، جوشکاری و شکل دهی می باشد، تاثیر منفی بسیاری بر خواص مکانیکی قطعه مورد نظر دارد. عملیات حرارتی همگن کردن، با حذف این شرایط نامطلوب، خواص مکانیکی قطعه را در حد مطلوبی بهبود می بخشد.

    در آلیاژهای غیر آهنی، عملیات همگن کردن در مورد محصولات نیمه تمامی که تقریبا سختی بالایی دارند به کار می رود.هدف ایجاد شکل پذیری خوب قبل از کار سرد و کار گرم شمش می باشد. و در نتیجه کارپذیری آن بهبود می یابد.

    همگن کردن فرایندی طولانی بوده و گاهی بین 20-40 ساعت تا تکمیل آن طول می کشد. آلیاژهای معمولی که این فرایند در مورد آنها انجام می شود آلیاژهای 2017، 2024، 2014 و 7075 آلومینیوم می باشد.

    .
    .
    [Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]











  6. 1
  7. #4
    آسمون
    ناظـم سایـت
    تاریخ عضویت
    2012/11/06
    محل سکونت
    زیر چتر آسمون...
    سن
    27
    نوشته ها
    1,608
    3,143
    2,397

    آنیل کردن - Annealing

    آنیل کردن - Annealing


    آنیل کردن (Annealing) درعلم مواد، به فرایندی می گویند که موجب تغییر خواص ماده مانند سختی و شکل پذیری آن می شود. این فرایند شامل گرم کردن ماده تا دمایی مناسب ، نگه داری در آن دما در زمان مشخص و کافی و سپس سرد کردن آن با سرعت مناسب تا دمای محیط می باشد. کلمه آنیل (بازپخت) مفهوم گسترده ای داشته و هم در بخش فلزات و آلیاژهای آهنی و هم غیر آهنی کاربرد دارد. این عملیات عموما برای نرم کردن مواد فلزی انجام می شود و در نتیجه آن خواصی مانند قابلیت ماشین کاری، خواص الکتریکی، قابلیت کار سرد و پایداری ابعاد آن و ساختار آلیاژ تغییر قابل توجه ای می کند.

    انواع فرایندهای آنیل کردن


    انواع آنیل کردن انواع مختلفی داشته که هدف و نتیجه آنها متفاوت است. هر گاه عنوان خاصی برای آن ذکر نشود، منظور بازپخت کامل است که در آن آلیاژ آهنی تا بالاتر از دمای استحاله گرم شده و سپس به آرامی در داخل کوره سرد شده و کاملا نرم می شود.سیکل این عملیات با توجه به ترکیب و مشخصات آلیاژ متفاوت بوده و برای هر فولاد سیکل مشخصی وجود دارد.

    برای آلیاژهای غیر آهنی با ترکیب و ساختار مربوط به خود، عملیات بازپخت برای اهداف زیر انجام می شود:

    1- حذف کامل یا جزیی اثرات کار سرد (احتمال رخ دادن تبلور مجدد)

    2- آمیخته شدن کامل رسوبات به صورت ذرات درشت

    3- رسوب ذرات از محلول جامد

    عملیات بازپخت خود به چند دسته تقسیم می شود:


    - نرمالیزاسیون - Normalizing

    در این عملیات، آلیاژهای آهنی تا بالاتر از دمای استحاله Ac3 گرم شده و بعد در هوای آزاد سرد می شود. ساختار و خواص فولادهای کم کربن در این عملیات، مشابه عملیات باز پخت کامل (Full Annealing) بوده اما نکته قابل ذکر اینکه نتیجه عملیات نرمالیزاسیون و بازپخت برای همه آلیاژهای آهنی یکسان نمی باشد.


    - آنیل فرایند


    که به آن آنیل میانی نیز می گویند موجب نگهداری و حفظ شکل پذیری قطعه کار سرد شده می شود تا حین کار ترک نخورد. قطعه تا دمای آستینته شدن گرم شده و تا زمانی که تنش ها در آن کاهش یابند نگه داری می شود و سپس در کوره خنک می شود. در ادامه قطعه برای کار سرد بعدی آماده است.

    - بازپخت کامل


    با آنیل کامل خاصیت شکل پذیری ماده افزایش یافته و ساختار یکنواختی با خواص دینامیکی خوب حاصل می شود.

    - تنش گیری


    ویرایش توسط آسمون : 2013/04/03 در ساعت 19:35
    .
    [Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]











  8. 2
  9. #5
    آسمون
    ناظـم سایـت
    تاریخ عضویت
    2012/11/06
    محل سکونت
    زیر چتر آسمون...
    سن
    27
    نوشته ها
    1,608
    3,143
    2,397

    تنش گیری (تنش زدایی) - Stress Relieving

    تنش گیری (تنش زدایی) - Stress Relieving

    تنش گیری (Stress Relieving) مشابه عملیات تمپر کردن (برگشت) بوده که درآن نیز آلیاژ آهنی تا پایین تر از دمای استحاله یوتکتوئیدی گرم شده و پس از طی زمان مورد نظر، به آرامی تا دمای محیط سرد می شود. برای فلزات غیر آهنی دمای عملیات تنش گیری، با توجه به ترکیب و مقدار کارسرد ممکن است از دمای محیط تا چند صد درجه سانتی گراد تغییر کند.

    هدف اصلی عملیات تنش گیری، آزاد شدن تنش های ناشی از از فرایندهای شکل دهی مانند نورد، ماشین کاری و یا جوشکاری می باشد. در این فرایند، آلیاژ را تا دمای از پیش تعیین شده گرم کرده و به مدت کافی در آن دما نگهداری کرده تا تنش های باقی مانده به حد قابل قبول رسیده و سپس به آرامی آن را سرد کرد تا تنشی در آن باقی نماند.

    علت انجام عملیات تنش گیری (تنش زدایی)

    برخی از فرایندهای عملیات حرارتی و یا پروسه های تولید موجب ایجاد تنش های داخلی در قطعه شده که می تواند مخرب بوده و اثرات نامطلوبی بر عملکرد قطعه داشته باشد. این تنش های داخلی می تواند منجر به تاب برداشتن، ترک خوردن و حتی از بین رفتن قطعه کاری در تنش هایی بسیار کمتر از سطحی که قطعه برای تحمل آن طراحی شده است، شود. مثلا؛ ایجاد غیر یکنواختی در نقاط مختلف قطعه پس از ریخته گری و در طی سرد شدن به ویژه در قطعات ضخیم و یا انجام پروسه های ماشین کاری یا جوشکاری موجب ایجاد تنش های داخلی در قطعه می شود.

    هدف اصلی عملیات تنش گیری، آزاد شدن تنش های ناشی از این فرایندها می باشد.

    تغییرات خواص مکانیکی در اثر عملیات تنش گیری(تنش زدایی)


    پس از تنش زدایی، تغییرات عمده ای در خواص مکانیکی ایجاد نمی شود و تنش تنها توسط مکانیزم بازیابی برطرف می شود. در واقع با انتخاب مناسب دما و زمان در عملیات تنش گیری، می توان به راحتی اثرات مضر و مخرب تنش های کشش سطحی حاصل از کارسرد را از بین برد بدون آن که استحکام و سختی قطعه تغییر کند.

    .
    .
    [Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]











  10. 1
  11. #6
    آسمون
    ناظـم سایـت
    تاریخ عضویت
    2012/11/06
    محل سکونت
    زیر چتر آسمون...
    سن
    27
    نوشته ها
    1,608
    3,143
    2,397

    آستنیت زایی - Austenitization

    آستنیت زایی - Austenitization


    آستنیت زایی (آستنیته کردن) austenitization خاص آلیاژهای آهنی بوده که در آن آلیاژ تا بالاتر از دمای A1 گرم شده تا آستنیت شروع به تشکیل کند و اگر تا دمای بالاتر از Acm یا A3 گرم شود تمام فولاد تبدیل به فاز آستنیت می شود.

    عملیات آستنیته کردن مرحله اول عملیات نرمالیزاسیون، بازپخت کامل و آب دهی آلیاژهای آهنی است.


    آستنیت زایی فولادهای هیپویوتکتوئیدی

    برای آستنیت زایی (آستنیته کردن) فولادهای هیپویوتکتوئیدی، که ساختار فریتی-پرلیتی در دمای محیط دارند، فولاد را تا بالاتر از دمای A1 حرارت داده داده که در نتیجه آن پرلیت تبدیل به آستنیت می شود، و زمانی که به بالاتر از A3 حرارت داده شود، فریت نیز تبدیل به آستنیت شده که در نتیجه کل زمینه آستنیتی می شود.

    آستنیت ← آستنیت +فریت ← پرلیت + فریت


    بالاتر از خط A3 ------------ بالاتر از خط A1

    آستنیت زایی فولادهای هایپریوتکتوئیدی



    برای آستنیت زایی (آستنیته کردن) فولادهای هایپریوتکتوئیدی که در دمای محیط ساختار فریتی-پرلیتی دارند، فولاد را تا بالاتر از خط A1 گرم کرده که ساختار تبدیل به آستنیت و سمنتیت شده و با حرارت دادن بیشتر تا بالاتر از دمای Acm کل زمینه آستنیتی می شود.

    آستنیت← آستنیت +سمنیت ← پرلیت + فریت


    بالاتر از خط Acm ----------- بالاتر از خط A1
    .
    [Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]











  12. 2
  13. #7
    آسمون
    ناظـم سایـت
    تاریخ عضویت
    2012/11/06
    محل سکونت
    زیر چتر آسمون...
    سن
    27
    نوشته ها
    1,608
    3,143
    2,397

    کوئنچینگ (آب دهی) - Quenching

    کوئنچینگ (آب دهی) - Quenching


    کوئنچینگ (آب دهی) (Quenching) به فرایند سردکردن سریع قطعه مورد نظر از دمای خاص پروسه عملیات حرارتی گویند که در مورد فولاد یا آلیاژ آهنی به سرد کردن از دمای آستنیتی، کوئنچینگ یا آب دهی می گویند.

    کوئنچینگ پس از مرحله گرم کردن انجام شده و در آن قطعه مورد نظر را پس از اینکه در دما و زمان معین حرارت دیده شد، ناگهان به محیط خنک کننده وارد می کنند.

    انواع محیط های کوئنچینگ (آب دهی)

    محیط های کوئنچ کردن (آب دهی) می تواند روغن، آب، هوا، محلول های پلیمری، محلول های نمکی و گاز باشد. انتخاب هر کدام از این محیط ها به سختی پذیری و وزن قطعات بستگی دارد.

    قدرت سردکنندگی این محیط ها بسار متغیر است و برای جلوگیری از به وجود آمدن عیوب ناشی از عملیات حرارتی نظیر تغییر شکل، تاب برداشتن و ترک، می بایست از محیط هایی که قدرت سردکنندگی اضافی ندارند، استفاده شود.


    دسته بندی کوئنچینگ (آب دهی)

    انواع مختلف عملیات کوئنچینگ (آب دهی) عبارتند از:

    1-کوئنچ مستقیم

    2-کوئنچ منقطع

    3-کوئنچ انتخابی

    4-کوئنچ کنترل شده

    .
    .
    [Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]











  14. 1
  15. #8
    آسمون
    ناظـم سایـت
    تاریخ عضویت
    2012/11/06
    محل سکونت
    زیر چتر آسمون...
    سن
    27
    نوشته ها
    1,608
    3,143
    2,397

    تمپر کردن (برگشت) - Tempering

    تمپر کردن (برگشت) - Tempering


    تمپر کردن (برگشت) Tempering
    یا برگشت دادن عبارت است از گرم کردن مجدد فولاد یا چدن سخت شده تا پایین تر از دمای استحاله یوتکتوئید (معمولا کمتر از 700 درجه سانتی گراد)، نگهداری در این دما به مدت مشخص و سپس آهسته سرد کردن تا دمای محیط.

    کوئنچ کردن باعث ایجاد تنش های داخلی در قطعات و در نتیجه موجب ایجاد تردی و شکنندگی در آنها می شود. به همین علت به جز در مواردی که سختی بسیار بالایی مورد نیاز باشد، از فولادهای کوئنچ شده استفاده نمی شود. در این مرحله، می بایست فولاد قبل از استفاده تمپر شود. با انجام این عملیات روی آلیاژهای سخت شده، خواص مکانیکی آلیاژ تعدیل می شود.

    انتخاب دما و زمان عملیات تمپر کردن (برگشت)

    انتخاب دما و زمان عملیات تمپر کردن بستگی به ترکیب شیمیایی فولاد، ابعاد قطعه و خواص مکانیکی مورد نیاز دارد. با حذف و یا کاهش تنش های داخلی توسط عملیات تمپر، چقرمگی شکست قطعه افزایش (کاهش شکنندگی) و سختی و استحکام قطعه سخت شده تا حدی کاهش می یابد.

    دمای برگشت فولادهای سخت شده غالبا از 150 درجه سانتی گراد تجاوز نمی کند. سیکل عملیات برگشت از نظر دما و زمان مشابه عملیات بازپخت ناقص و بازپخت تنش گیری می باشد ولی هدف و ساختار نهایی به دست آمده از هر کدام متفاوت است، بنابراین نباید این سه نوع عملیات مشابه در نظر گرفته شود.

    شماتیک عملیات تمپر در شکل زیر نشان داده شده است.


    ارتباط دما و زمان عملیات تمپر کردن (برگشت)


    زمانی که در فرایند تمپر کردن یه زمان اشاره نشود، منظور همان یک ساعت است. جهت رسیدن به سختی مورد نظر می توان زمان برگشت را تغییر داد که رابطه بین زمان و دمای برگشت با پارامتر بازگشت مشخص می شود:

    T[C+Log t]


    T: درجه حرارت فرایند برگشت بر حسب کلوین

    t: زمان فرایند برگشت بر حسب ساعت

    C: ثابت فرایند برگشت که تابعی از درصد کربن فولاد بوده و عناصر آلیاژی تاثیری روی آن ندارد.

    از پارامتر برگشت در مورد فولادهای ساده کربنی به راحتی به کار برده می شود ولی در مورد فولادهای آلیاژی که خود سختی ثانویه دارند، کاربرد محدودی دارد.

    تغییرات ریزساختار طی عملیات تمپر کردن (برگشت)


    زمانی که یک فولاد کوئنچ می شود ریزساختار شامل مارتنزیت ناپایدار است. دلایل این ناپایداری عبارتست از :

    1- وجود کربن به صورت فوق اشباع در شبکه کریستالی bct مارتنزیت

    2- انرژی تنشی ناشی از وجود نابجایی ها و دوقلویی های بسیار زیاد

    3- وجود آستنیت باقیمانده

    در طی عملیات تمپر کردن، هر یک از این پارامترها خود نیروی محرکه ای برای تغییر ریزساختار می شوند. مثلا؛ کربن فوق اشباع موجب تشکیل کاربید شده، انرژی تنشی نیروی محرکه جهت بازیابی بوده و آستنیت باقی مانده برای تشکیل مخلوط فریت و سمنتیت در طی فرایند نیروی محرکه می باشد.

    مراحل عملیات تمپر کردن (برگشت)


    سه مرحله جداگانه در طی فرایند تمپر رخ می دهد که عبارتند از :

    1- تشکیل کاربیدهای انتقالی مانند کاربید اپسیلن ƹ یا کاربید اتا ƞ و کاهش درصد کربن در زمینه ماتنزیتی

    2- تبدیل آستنیت باقی مانده به فریت و سمنتیت

    3- جایگزینی کاربیدهای انتقالی و ماتنزیت کم کربن توسط فریت و سمنتیت

    افزایش درجه حرارت عملیات حرارتی برگشت موجب کاهش سختی نهایی شده ولی نکته قابل توجه در این زمینه، سختی فولادهای پر کربنی بوده که در دمای پایین تمپر شده است، سختی این فولادها پس از کوئنچ و تمپر تا حدی بیشتر از سختی ناشی از کوئنچ بوده که این افزایش سختی را به تشکیل کاربیدهای انتقالی بسیار ریز در بین صفحات مارتنزیتی مربوط می دانند.


    .
    .
    [Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]











  16. 1
  17. #9
    آسمون
    ناظـم سایـت
    تاریخ عضویت
    2012/11/06
    محل سکونت
    زیر چتر آسمون...
    سن
    27
    نوشته ها
    1,608
    3,143
    2,397

    کربن دهی (کربوره کردن) - Carburizing

    کربن دهی (کربوره کردن) - Carburizing


    کربن دهی یا کربوره کردن (Carburizing) یکی از روش های سخت کردن سطحی بوده که در آن با افزایش درصد کربن سطح قطعه فولادی، سطحی سخت بدست می آید. در این عملیات، ابتدا آلیاژ مورد نظر در محیط غنی از کربن (مایع، جامد و گاز) تا دمای معینی گرم شده و مدتی در این دما نگه داشته می شود. تحت این شرایط، اختلاف غلظت کربن در سطح و مغز باعث می شود تا کربن اتمی در محدوده حرارتی 900 تا 1040 درجه سانتی گراد به درون آلیاژ آهنی (در حالت جامد) نفوذ می کند. به این ترتیب لایه پرکربنی به دست آمده که با کوئنچ کردن، سخت می شود. ممکن است قطعه کربورایز شده از دمای کوئنچ تا دمای محیط آرام سرد شده و سپس کوئنچ شود.

    انواع کربن دهی (کربوره کردن)

    بر اساس نوع محیط به کار رفته برای کربوره کردن، این روش به سه دسته تقسیم می شود:

    1- کربوره کردن جامد

    2- کربوره کردن مایع

    3- کربوره کردن گازی


    درنهایت قطعه ای ساخته می شود که مغز آن فولاد کم کربن و سطح را فولاد پر کربن تشکیل می دهد.
    .
    [Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]











  18. 2
  19. #10
    آسمون
    ناظـم سایـت
    تاریخ عضویت
    2012/11/06
    محل سکونت
    زیر چتر آسمون...
    سن
    27
    نوشته ها
    1,608
    3,143
    2,397

    کربن و نیتروژن دهی (کربونیتریده کردن) - Carbonitriding

    کربن و نیتروژن دهی (کربونیتریده کردن) - Carbonitriding


    کربن و نیتروژن دهی یا کربونیتریده کردن (Carbonitriding)، از دسته عملیات حرارتی هایی می باشد که برای سخت کردن سطحی به کار رفته و در آن نیتروژن و کربن هر دو جذب سطحی فولاد شده که در نتیجه آن، نیتروژن جذب شده، سختی سطح کربوره شده را نسبت به حالتی که تنها کربوره شود، افزایش بیشتری می دهد. در این عملیات، آلیاژهای آهنی (غالبا فولادهای کم کربن) در محیط گازی غنی از کربن و نیتروژن تا بالاتر از دمای A3 گرم شده که تحت این شرایط کربن و نیتروژن همزمان به داخل آلیاژ نفوذ می کنند. به این ترتیب لایه یا قشر غنی از کربن و نیتروژن در سطح آلیاژ به وجود آمده که با کوئنچ کاملا سخت می شود. زیاد بودن سختی سطح و نرم ماندن مغز باعث می شود تا خواص دینامیکی و مکانیکی آلیاژ تا حد مطلوبی بهبود یابد.


    تفاوت کربوره کردن با کربونیتریده کردن

    گرچه در کربوره کردن مایع نیز تقریبا همین کار انجام می شود ولی لغت کربونیتریده کردن معمولا به سخت کردن سطحی که در آن از اتمسفر گازی استفاده می شود، اطلاق می گردد.

    این عملیات معمولا در دامنه حرارتی 875-800 درجه سانتی گراد و در اتمسفری از مخلوط منو اکسید کربن و هیدروکربن شامل 3 تا 8 درصد آمونیاک انجام می گیرد و درصد کربن و نیتروژن جذب شده توسط فولاد را می توان با کنترل درجه حرارت و غلظت آمونیاک تغییر داد. در حالی که در کربن دهی تنها از کربن استفاده می شود.

    شرایط کاری کربن و نیتروژن دهی (کربونیتریده کردن)

    برای انحلال سریع کربن در فولاد، قطعه کار باید در شرایط آستنیتی باشد، و این موضوع برای انحلال نیتروژن مناسب نیست، زیرا سرعت انحلال نیتروژن در آستنیت تقریبا 50 برابر کمتر از سرعت انحلال آن در فریت است. اما اگر درجه حرارت عملیات زیر 900 درجه سانتی گراد حفظ شود مقدار نسبتا قابل ملاحظه ای نیتروژن در آستنیت حل خواهد شد.

    این عملیات حرارتی برای تولید انبوه مناسب بوده و چون مدت زمان و دمای عملیات نسبت به کربن دهی کمتر است، قشر سخت شده نازک تر می باشد. به علت تشابه نتایج حاصله، به این عملیات، سیانوراسیون گازی نیز می گویند.


    .
    .
    [Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]











  20. 2
صفحه 1 از 3 123 آخرین
نمایش نتایج: از 1 به 10 از 27

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •